S.ilvan

  İlk topluluklarda aklın gelişimine dair her söz, bugünkü zihnin nasıl kurulduğuna dair bir geri çağrıdır. Çünkü akıl bir anda ortaya çıkmış bir özellik değildir; ihtiyaçla, korkuyla, dayanışmayla, kayıpla ve birlikte kalma zorunluluğuyla yoğrulmuş uzun bir oluş hâlidir. Üstelik bu oluş, sandığımızın tersine, bireyin değil topluluğun eseridir. İnsan tek başına “akıllı” olmadı; bir arada kalabildiği ölçüde akıllandı.   İlk ateşlerin çevresinde kurulan hayat, yalnızca ısınma ve pişirme meselesi değildi. Ateş, topluluğu bir arada tutan merkezdi; bakışların, seslerin, susuşların aynı yere bağlandığı bir çekim alanı. Bu alanın içinde akıl, bedenin sınırlarını aşarak ortaklaşa bir hafızaya dönüştü: Birinin gördüğünü diğeri duydu, birinin bildiğini öteki tekrar etti. Bilgi tek bir kafanın içinden çıkıp topluluğun içine yayıldığında, akıl artık bir “beyin işi” olmaktan çok bir “yaşam biçimi” hâline geldi.   Bu yaşam biçiminin ilk adımı hayal etmek değil, temas etmekti. Doğayla d...

STATÜ.. Toplumlar yalnızca yaşayan kalabalıklar değildir; Onlarını aynı zamanda beklediklerini, korkularının, umutlarının ve beklentilerinin ortak bir hafızasını taşırlar. O zaman daha uzun süre dayanır ve zarar görür. Toplumsal ihtiyaçlar ortaya çıktığında, uzun süre boyunca uzanan bir derinlikte bir çatlaktan çıkıp akmaya başlıyor gibi, dünyanın kendi yönünü arayan refleksler geliştirir. Eğer düşünürseniz, bu iyi bir fikir, onunla ilgilenmek iyi bir fikir. Konjonktürel koşulları bulerin refleks kapsamı ve gücünün artmasıdır. Ekonomik krizler, politik kırılmalar, kültürel dönüşümler ya da teknolojik değişimler… Bütün bu unsurların içinde yer alan biriken enerjinin hangi yönlere ve ne hızda hareket edeceğine hava etkileri. Ve sonra ne aradığınızı görebilirsiniz: bu, yaptığınız şeyin bir yansımasıdır. Eski uğunda başınızın üst kısmındaki yağın hizmetini kapatabileceğinizi lütfen unutmayın. Ancak sürecin sonuna kadar beklemeniz gerekebilir. Geleneksel toplumlarda liderlik çoğu zaman ...