S.ilvan

    Ben dün öldüm. Nasıl anladın ya da nereden biliyorsun diye sormayın. Çünkü insan öldüğünü tam olarak anlayamıyor. Belki de ilk anda inanmak istemiyor. Belki ölüm dediğimiz şeyi yanlış öğrendik bugüne kadar. Ölümü; bir anda yere yığılıp nefesin kesilmesi, gözlerinin kapanması, kalbinin durması sandık hep. Oysa bunlar belki sadece başlangıçtır. Ölüm dediğimiz şey, bedenden önce insanın içindeki bir şeyin sessizce çekilip gitmesidir belki de. Ve insan, asıl kaybını o anda değil; her şey olmaya devam ederken fark ediyor. Ben bunu sabah uyandığımda anlamadım mesela. Gözlerimi açtığımda oda yine aynı odaydı. Tavanın köşesindeki ince çatlak yerli yerindeydi. Perdelerin arasından sızan solgun sabah ışığı, duvara her zamanki gibi eğri bir çizgi bırakıyordu. Dışarıdan gelen sesler bile değişmemişti. Yan  komşunun kedisi miyavladı, yukarı katta bir sandalye sürüklendi, sokaktan bir minibüs geçti. Dünya, hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Kalbim hâlâ atıyordu. Nefes alıyo...

    Hayata anlam katan bir mucize aslında çocuk… Sabırsızca çoğalan hücrelerin, görünmez bir uyum içinde birbirine tutunarak kendini yeniden yaratma arayışı. Henüz adı yokken, henüz sesi bile duyulmazken; karanlık bir başlangıcın içinde, kendi ışığını büyüten bir var oluş. Yaratılışın en yalın ve en sade hâlidir çocuk. Karmaşadan uzak, hesapsız, saf… Doğanın kendi dilinde yazdığı bir şiir gibi; kelimesiz ama derin, sessiz ama güçlü. İlk başta sadece bir hücre… Sonra bir ritim… Sonra bir kalp atışı… Ve zamanla, kendi varlığını duyurmaya başlayan bir yaşam. Sanki zamanın kendisi, bu küçük bedenin içinde yeniden şekil bulur. Her saniye, her bölünme, her oluşum; görünmeyen bir sabrın ve büyük bir düzenin parçasıdır. Çocuk, yaratanlardan bağımsız bir var olma serüvenidir aslında. Bir başlangıcın devamı değil sadece; aynı zamanda kendi başlangıcını yazan yeni bir hikâyedir. Kendini yoktan yaratma çabası gibi görünür… Ama aslında var olanın içinden, yeniden ve bambaşka bir biçimde do...