ÇOCUKLUK

 

 

Hayata anlam katan bir mucize aslında çocuk… Sabırsızca çoğalan hücrelerin, görünmez bir uyum içinde birbirine tutunarak kendini yeniden yaratma arayışı. Henüz adı yokken, henüz sesi bile duyulmazken; karanlık bir başlangıcın içinde, kendi ışığını büyüten bir var oluş.

Yaratılışın en yalın ve en sade hâlidir çocuk. Karmaşadan uzak, hesapsız, saf… Doğanın kendi dilinde yazdığı bir şiir gibi; kelimesiz ama derin, sessiz ama güçlü.

İlk başta sadece bir hücre… Sonra bir ritim… Sonra bir kalp atışı… Ve zamanla, kendi varlığını duyurmaya başlayan bir yaşam. Sanki zamanın kendisi, bu küçük bedenin içinde yeniden şekil bulur. Her saniye, her bölünme, her oluşum; görünmeyen bir sabrın ve büyük bir düzenin parçasıdır.

Çocuk, yaratanlardan bağımsız bir var olma serüvenidir aslında. Bir başlangıcın devamı değil sadece; aynı zamanda kendi başlangıcını yazan yeni bir hikâyedir. Kendini yoktan yaratma çabası gibi görünür… Ama aslında var olanın içinden, yeniden ve bambaşka bir biçimde doğma halidir.

Bir annenin içinde büyürken, sadece bedenini değil, zamanı da yanında taşır. Her geçen gün, hem büyüyen hem de kendini kuran bir varlık… Dış dünyaya henüz adım atmamış olsa da, içeride kendi evrenini kurmuştur bile.

Ve sonra bir an gelir… Zaman, o küçük bedenle buluşur. İlk nefesle birlikte, içte kurulan o sessiz dünya dışarı taşar. Işıkla, sesle, dokunuşla tanışır. Artık sadece bir oluş değil, bir varlıktır.

Çocuk, zamanla yarışan bir yolculuğun beden bulmuş hâlidir. Bir anın içinde başlayan, ama yıllara yayılan bir hikâyenin ilk sayfası… Hem geçmişin taşıyıcısı hem de geleceğin habercisidir.

Onun gözlerinde henüz kirlenmemiş bir bakış, dokunuşunda saf bir güven, varlığında ise anlatılması zor bir derinlik vardır. Çünkü çocuk, sadece doğan bir beden değil; zamanın, sevginin ve varoluşun en görünür hâlidir aslında. Ve belki de bu yüzden…
Bir çocuğa bakarken insan, sadece onu değil; hayatın kendisini görür.

Aslında her çocukta kendimizden bir parça görürüz. Sanki zamanın içinden kopup gelen bir yansıma gibi… Yüzünde, bakışında, hiç hesap yapmadan gülebilmesinde kendi geçmişimizin izleri belirir. Yaratılışımızın en saf, en dokunulmamış hâlini onlarda yeniden görürüz. Bu yüzden bir çocuğa bakarken sadece onu değil, bir zamanlar olduğumuz kişiyi de izleriz.

Belki de bu bakış, büyüdükçe kaybettiğimiz o naif saflığın içimizdeki sessiz arayışıdır. Unuttuğumuz ama tamamen de terk edemediğimiz bir hâlin geri çağrılması gibi… İçimizde hâlâ bir yerde duran, ama artık eskisi kadar güçlü olmayan o berrak duygunun yankısıdır.

Hep çocuk kalmayı istememiz belki de bu yüzdendir. Sadece küçük kalmak değil; kirlenmemek, hesap yapmamak, olduğu gibi kalabilmek için… Saf ve duru kalabilmenin, dünyaya karşı savunmasız ama bir o kadar da gerçek olabilmenin özlemidir bu.

Ama büyüdükçe bizden eksilenlerin farkına varırız. Bu fark ediş bazen sessiz bir sızı gibi yerleşir içimize. Bazen de tarif edemediğimiz bir huzursuzluk olur. Neyi kaybettiğimizi tam olarak söyleyemeyiz ama eksildiğimizi hissederiz. Bu da içten içe yükselen, buruk bir serzenişe dönüşür.

Ve yine de büyürüz.

Büyümek bir tercih değil çoğu zaman, bir zorunluluktur. Zaman bizi ileri taşır, biz hazır olsak da olmasak da… Sadece bedenimiz değil, düşüncelerimiz, duygularımız, bakış açımız da büyür. Bir çocuğun dünyası dar ama derinken, yetişkinin dünyası geniş ama çoğu zaman parçalıdır.

Biyolojik olarak hacim kazanmanın ötesinde, zihinsel ve duygusal bir genişleme yaşarız. Çok kısa bir sürede, farkına bile varmadan… Hayatı öğreniriz, kuralları tanırız, sınırları kabul ederiz. Ve bu öğrenme, beraberinde bir ağırlık getirir.

Büyüdükçe olgunlaştığımızı sanırız. Belki de gerçekten öyledir. Ama bu olgunluk, her zaman tamamlanmış bir hâl değildir. İçinde eksikler barındıran, zamanla oluşmuş ama bazı parçalarını geride bırakmış bir olgunluktur bu.

Çünkü büyürken her şeyi yanımıza alamayız. Bazı duygular, bazı bakışlar, bazı sadelikler geride kalır. Biz ilerleriz ama onlar bir yerde, çocukluğumuzun içinde sabit kalır.

Ve aslında biz, o eksik büyümeyi kabullenerek yaşamayı öğreniriz.

Dışarıdan bakıldığında tamamlanmış gibi görünen ama içinde geçmişin izlerini taşıyan bir bütünlük hâli… Ne tam çocuk, ne de tamamen yetişkin… İkisinin arasında, sürekli dönüşen bir varlık hâli.

Büyürüz ama çocukluğumuzun izleri hiçbir zaman üzerimizden silinmez.

Bazen bir kokuda, bazen bir seste, bazen de sebepsiz bir gülüşte o izler yeniden ortaya çıkar. Ve o an anlarız ki; ne kadar değişsek de, içimizde hâlâ o çocuk yaşamaya devam ediyor. 

Peki içimizde yaşayan bu çocuk ne zaman büyümeye başlar? Ya da belki daha doğru soruyu sormalıyız: 

Biz ne zaman çocuk olmaktan vazgeçeriz?

Cevabı kolay olmayan, ama hissedildiğinde inkâr edilemeyen bir soru bu.

Belki de biz, çocuk olmaktan ancak bizi çocuk olarak görenleri kaybettiğimizde çıkarız. Çünkü insanı çocuk yapan şey sadece yaşı değildir; bir başkasının gözünde hâlâ korunmaya, sevilmeye, sahiplenilmeye değer biri olarak kalabilmesidir.

Bizi yaratan anne ve baba hayattan ayrıldığında… işte o an bir şey değişir.

O güne kadar elli yaşına da gelsek, saçlarımız beyazlasa da, hayatın tüm yükünü omuzlasak da… biz hâlâ birilerinin çocuğuyduk. Bir ses tonunda, bir bakışta, bir dokunuşta bu gerçeklik hep korunurdu. Onların gözlerinde gördüğümüz anlam, bizi yaşımızdan bağımsız olarak çocuk kılardı.

Bir annenin bakışı… Bir babanın sessizce yanında oluşu… Bunlar sadece varlık değil, aynı zamanda bir sığınaktı. Görünmeyen ama hep hissedilen bir koruma alanı gibi… Sanki ne olursa olsun, düşersen tutacak bir elin hâlâ var olduğunu bilmekti. İşte o bağ…
İlk hücre ile başlayan o görünmez bağ… Zamanın içinden geçerek, yıllar boyunca hiç kopmadan bizimle gelen o bağ…

Bir annenin kalp atışından, bir babanın varlığından beslenerek büyüyen o derin bağ, aslında bizi çocuk yapan şeyin kendisidir.

Ama bir gün o bağ, görünür hâlinden çıkar.

Anne ve baba hayattan ayrıldığında, bu bağ yok olmaz belki ama başka bir hâle dönüşür. İçimize çekilir. Hatıralara, duygulara, sessizliğe karışır. Ve biz… Bir anda, fark etmeden…  Gölgesiz kalmış bir filiz gibi ortada kalırız.

Eskiden üzerimize düşen o koruyucu gölge artık yoktur. Güneş daha yakıcıdır, rüzgâr daha sert eser. Hayat aynı hayat değildir artık. Çünkü artık bizi “çocuk” olarak tutan o bakış yoktur.

İşte o an büyürüz.

Zorunlu, geri dönüşsüz, derin bir büyüme…

Bu büyüme; bilgiyle, tecrübeyle gelen bir olgunluk değildir sadece. Aynı zamanda bir eksilişin, bir yalnızlaşmanın, bir çıplak kalışın da adıdır.

Artık düşersen kendi kendini kaldırman gerekir. Artık yorulduğunda sığınacağın o eski yer yoktur. Artık kimse seni sadece “çocuk” olduğun için affetmez, sarmaz, korumaz. Ve kimse senin için dua etmez. 

“Ayağın taşa değmesin” diyen bir ananın duası… 

İlk bakışta basit, gündelik, sıradan bir temenni gibi duyulur. Ama aslında bundan çok daha fazlasıdır. Bu söz, sizi hayata bağlayan, görünmez bir koruyucu gibi yanınızda dolaşan, ayakta tutan bir dileğin ötesinde bir anlam taşır.

Bu sadece söylenmiş bir cümle değildir. Bir annenin içinden, kalbinin en derin yerinden süzülen, kelimelere dökülmüş bir koruma isteğidir. Onun size doğru yayılan o anaç enerjisinin, en sade ama en güçlü ifadesidir. Farkında olmasanız bile… 

Bu enerjinin etkisi, o söz söylendiği anda sizinle kalmaya başlar. Bir cümleyle başlayan bu saf dilek, zamanın içinde büyür, yayılır ve sizin hayatınızın görünmeyen katmanlarına yerleşir. Yolda yürürken tökezlediğiniz ama düşmediğiniz anlarda… Bir şeyin ucundan kurtulduğunuzda…
Sebebini açıklayamadığınız bir şekilde korunduğunuzu hissettiğiniz o küçük anlarda…

Belki de o duanın izi vardır.

Çünkü o söz sadece bir temenni değildir; yaşayan, sizinle birlikte hareket eden bir duygudur. Görülmeyen ama hissedilen bir koruma hâli… Adını koyamadığınız ama varlığını inkâr edemediğiniz bir bağdır.

Bir annenin çocuğuna söylediği bu cümle, aslında iki insan arasındaki en derin bağın dışa vurumudur. Sadece bir sevgi değil; bir sahiplenme, bir koruma, bir adanmışlık hâlidir. Bu yüzden o söz, zamanla silinmez. Anne yanınızda olmasa bile, o dilek sizinle kalır. Sesini duymasanız bile, etkisi devam eder.

Çünkü bu, sizi yaratan ile sizin aranızda kurulan o ilk bağın devamıdır.

İlk hücrede başlayan, kalp atışlarıyla büyüyen, dokunuşlarla güçlenen ve zamanın içinden geçerek varlığını sürdüren o bağ… İşte o bağın nelere kadir olduğunun en sade ama en güçlü ispatıdır bu dua.

Belki de bu yüzden, insan bazen kendini yalnız hissetse bile tamamen savunmasız değildir. İçinde bir yerde, o ses hâlâ yankılanır:

“Ayağın taşa değmesin…”

Ve siz fark etmeseniz bile, o dilek hâlâ sizi tutmaya devam eder. Ve insan o zaman anlar… Büyümek, sadece zamanın geçmesi değildir. Büyümek, bazen geride bıraktığın gölgelerle yüzleşmektir.

Annesiz ve babasız geçen her zaman parçası, aslında bu büyümenin sessiz bir devamıdır. Öksüz ve yetimliğe her gün biraz daha alışırız bu yeni hâle. Her gün biraz daha kabulleniriz. Ama içimizdeki çocuk…O tamamen yok olmaz. 

Sadece daha sessiz olur. Daha derine çekilir. Eksiz ve daha az görünür hâle gelir.

Bazen bir anı, bir koku, bir eski fotoğraf onu yeniden yüzeye çıkarır. Ve o an, ne kadar büyümüş olursak olalım, içimizde hâlâ o çocuğun yaşadığını hissederiz. 

Belki de gerçek olan şudur:

Biz hiçbir zaman tamamen çocuk olmaktan vazgeçmeyiz.

İçimizde bir yerde, zamanın dokunamadığı, yılların silemediği bir parça hep kalır. Ne kadar büyürsek büyüyelim, ne kadar hayatın ağırlığını omuzlasak da… o ilk hâlimiz, o korunmaya muhtaç, o saf ve duru yanımız sessizce yaşamaya devam eder.

Ve sanırım yaratılmak… ya da birinden üremiş olmak… çocukluğun en derin, en gerçek anlamıdır. Sadece yaşa bağlı bir dönem değil, bir bağdır bu. Bir başlangıç, bir kök, bir ait olma hâli… Birinin devamı olmak, birinin içinden gelmek… İşte çocukluk tam da burada başlar ve aslında hiç bitmez.

Belki de büyümek dediğimiz şey, sandığımız gibi yılların geçmesiyle değil; bir gün kendi çocuğunu kucağına aldığında başlıyordur. İşte o an… 

Bir bakışta, bir dokunuşta, bir nefeste… Bir zamanlar sana yönelmiş olan o saf sevginin, o tarifsiz koruma duygusunun, şimdi senden başka birine aktığını fark ettiğinde…
O zaman büyür insan. 

Ama bu büyüme, çocukluğu geride bırakmak değildir.Tam tersine… Onu yeniden yaşamaktır.

Yaratılmış birinin yeni bir yaratımın parçası olması… Kendi içindeki o çocuğun başka bir bedende, başka bir gözde, başka bir gülüşte yeniden var olmasıdır. 

Belki de insan, çocuk sahibi olduğunda çocukluğunu kaybetmez… Onu devam ettirir. Bir döngü gibi… Bir nehir gibi… Kesintisiz akan bir yaşam hattı gibi…

Ve belki de o çocuk, büyüyüp kendi çocuğunu büyüttüğünde… Kendi anne babasının o tarifsiz saflığına, o koşulsuz sevgisine doğru evrilir.

Bir zamanlar anlamlandıramadığı o bakışların, o kaygıların, o duaların anlamı yavaş yavaş çözülür.
Bir annenin sessizce izleyişi, bir babanın içten içe duyduğu sorumluluk…
Hepsi birer birer kendi içinde yer bulur. Ve o an anlar insan: Kendisi sadece bir birey değildir.
Bir duygunun, bir sevginin, bir mirasın taşıyıcısıdır.

Geçmişten gelen, içinden geçen ve geleceğe aktarılan bir şeyin… Belki de bu yüzden…
Biz hiçbir zaman tamamen büyümeyiz.

Ve hiçbir zaman tamamen çocuk kalmaktan da vazgeçmeyiz. Çünkü içimizdeki çocuk, sadece bize ait değildir. O, bizden öncekilerin bir yansıması… 

Ve bizden sonrakilere bırakacağımız bir izdir. 

Bu yüzden… 

Biz hep bir yerlerde çocuk kalmaya devam ediyoruz.