TANRIÇANIN SESSİZLİĞİ

-

...........................

Doğru nedir? Yanlış kimindir?

Cevabını arıyoruz hâlâ — çünkü hiçbir halk, hakikatin izini yitirmeden bunca acıya, bunca yıkıma, bunca ölüme dayanamazdı.

Acıya alıştırılmış inançlarımız, kendi temelleri yerle bir edilirken bile hâlâ aynı göğe bakmaya, aynı duaları mırıldanmaya devam ediyor. Belki de biz, o sessizliğe yanlış anlamlar yüklüyoruz.

Belki de Tanrılar sustukça, biz onların hâlâ bizi dinlediğimizi sanıyoruz.

Ama artık eminim: Coğrafya kader olmamalı.

Kaderi belirleyen ne dağlar ne nehirlerdir artık. Bugünün tanrıları gökte değil, şehirlerin beton kulelerinde yaşıyor. Elleri silah tutuyor, gözleri ekranlardan dünyayı izliyor.

Onların mabedi tapınak değil, sarayların renkli cepheleridir. Göğün yerini nükleeer inançlar almış; dua yerine emir, merhamet yerine güç konuşuyor.

Artık “doğru”ya ve “yanlış”a karar verenler, toprağı değil, piyasaları ölçen yeni tanrılardır.

Gücün iktidarı, kendi tanrılarını çoktan yaratmıştır.

Kanunları yazan da onlar, cezayı kesen de. Celladları yaratn ve onlarla yemeğe oturanlarda. Yaşamın ve ölümün anahtarlarını kendi kasalarında saklayanlar da…

Tarihin en eski yankısı hâlâ kulaklarımda: İnanna, bir zamanlar doğanın döngüsünü, kadınlığın bereketini, sevginin gücünü temsil ederdi.

Ama sonra Marduk geldi —ve onu ikiye biçti, tıpkı toprağı böler gibi, tıpkı insanın içindeki ışığı karanlıktan ayırır gibi. O günden sonra tüccarların dili, tanrıların diline karıştı. Eril zihniyet, ticaretin soğuk terazisini tanrısallığın yerine koydu.

Ve insan, doğadan koparken kendini Tanrı’nın yerine koydu. Şimdi ise o eski hikâye başka biçimlerde yeniden yazılıyor. Bu çağın Marduk’ları artık mitlerde değil, gerçek hayatta dolaşıyor. Silahlarının namlusu, kutsal kitapların yerine geçmiş durumda.

Her kurşun, yeni bir yasa; her savaş, yeni bir din yaratıyor.

Evet, coğrafya artık kader değil. Ama tanrıların iktidarı, hâlâ insanın omzunda bir ağırlık gibi duruyor.

...........................

S. İLVAN - DENEME alıntı


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YÜZLER

-
İnsanlık tarihinin en derin anları, çoğu zaman en sessiz olanlardır. Ne bir savaşın gürültüsüyle, ne bir krallığın ilanıyla, ne de büyük bir keşfin coşkusuyla gelirler. Bazen yalnızca bir taşın üzerine kazınmış bir yüz kadar suskundurlar. Karahantepe’de bulunan insan yüzlü T biçimli dikilitaş, tam da böyle bir andır. Gürültüsüz, iddiasız, ama insanlık tarihini geri dönülmez biçimde değiştiren bir eşik. O yüz, bir bireyin yüzü değildir. Bir kralı, bir lideri, bir atayı temsil etmez. O yüz, insanın kendine ilk kez baktığı andır. Henüz “ben” diye konuşan bir dil yoktur; ama “ben”i sezebilen bir bilinç doğmuştur. İşte bu yüzden o taş, yalnızca arkeolojik bir buluntu değildir. O taş, insanın kendini evrenin karşısına ilk kez bir özne olarak koymasının izidir. “Ben, yalnızca doğanın içinde değilim. Ben, onu düşünebilen bir varlığım.” Bu cümle, yazıyla değil, taşla söylenmiştir. İnsan on binlerce yıl boyunca doğanın içindeydi. Onunla birlikte hareket etti, onun ritmine uydu, onun kurallarını ...
Devamı

ÖLÜM

-
Ölümü nasıl tanımlamalıyız? Tükeniş veya yok oluş olarak da tanımlanabilir, ya da yeniden doğuş. Bugün dahi gizemini koruyan bu gerçeklik ile yaşamaya devam ediyoruz. Aslında bu kavramın kökeninde korku ya da anlamlandıramama yatmaktadır. Bugün dahi ölümden söz edildiğinde soğuk bir ürpertiyle irkiliyoruz. Yaşam döngümüzün temelini oluşturan bu kavramı anlama çabalarımız sonuçsuz kalsa da yaşamaya ve ölmeye devam ediyoruz. Ölüm denen gerçeği anlayamamamızın temelinde, yaşam veya hayat denen olguyu yeterince kavrayamamak yatmaktadır. Hayatın varlığı ve yokluğu, günümüz düşünürlerinin alabildiğine kafa yorduğu, ancak bir türlü içinden çıkamadıkları bir paradokstur. Yaşam, bilimsel olarak tek hücreli mitozla bölünme ile açıklansa da özünde daha karmaşık olmalı. İnsan merkezli akıl ile bunu anlamaya çalışmanın çok sığ kalacağı inancındayım. Ulaştığımız kuantum bilgisi bize, atom altı dünyada büyük bir belirsizliğin olduğunu ve aslında bildiğimiz tüm teori ve varsayımların insansı kapasitem...
Devamı

ÖNDERLER ve LİDERLER - 2

-
ÖNDERLİK ve LİDERLİK….  2    STATÜ.. Toplumlar yalnızca yaşayan kalabalıklar değildir; onlar aynı zamanda ihtiyaçlarının, korkularının, umutlarının ve beklentilerinin ortak bir hafızasını taşırlar. Bu hafıza, zaman zaman görünmez bir basınç gibi toplumun içinde birikir ve sonunda kendi reflekslerini üretir. Toplumsal ihtiyaçlar ortaya çıktığında, tıpkı uzun süre sıkışmış bir suyun bir çatlak bulup akmaya başlaması gibi, toplum da kendi yönünü arayan refleksler geliştirir. Bu refleksler bazen yavaş, bazen ani, bazen de beklenmedik biçimlerde ortaya çıkar. Konjonktürel koşullar ise bu reflekslerin hızını ve gücünü belirleyen rüzgâr gibidir. Ekonomik krizler, siyasal kırılmalar, kültürel dönüşümler ya da teknolojik değişimler… Bütün bu unsurlar toplumun içinde biriken enerjinin hangi yönde ve ne hızda hareket edeceğini etkiler. Fakat her şeye rağmen toplumun temel eğilimi çoğu zaman aynıdır: ihtiyaç duyduğu refleksi üretmek. Çünkü toplum, uzun vadede kendi varlığını sür...
Devamı